پاک‌ترین فرزندان ایران

پاک‌ترین فرزندان ایران

کامنت‌هایی در فضای مجازی به چشممان می‌خورَد که با خواندنشان احساسات متفاوتی را ممکن است تجربه کنیم. سالها از بازگشت شهدای غواص (کربلای ۴) به وطن می‌گذرد. شهدایی مظلوم با دستهایی بسته!
کاربری در وصف این شهیدان نوشته است «پاک‌ترین فرزندان ایران...». کاربر دیگری می‌گوید «سلام عزیزان. به خانه خوش آمدید». 
مشکلات معیشتی یکی از مضامین پرتکرار کامنت‌هاست. «اون‌ها نجنگیدن که امروز وضع مردم ما این باشه». کاربری از شهدای غواص سؤالی می‌پرسد. «اگه می‌دونستین اینجوری می‌شه ....». جزو کامنت‌هایی است که جوابهای زیادی دارد. هر خواننده‌ای می‌تواند ادامه‌اش را آنگونه که باور دارد و می‌اندیشد، بنویسید.
دیگری نوشته است «...فقط چند لحظه چشماتونو ببندید و خودتو بذار جای یک نفر از ۱۷۵ نفر دست و پا بسته زیر خروارها خاک، زنده منتظر برای مرگ...».
کاربری به سوء استفاده کنندگان از شهدا اشاره می‌کند. «... از قاتلان اینها پست‌تر کسانی‌اند که از آنان پله برای خود می‌سازند». 
هنگامی که کامنت‌های مربوط به شهدا و جنگ را می‌خوانم کاربران زیادی با تنفر از صدام یاد می‌کنند. کاربری به کشته شدن صدام اشاره می‌کند. «همینکه صدام مثل سگ کشته شد بهترین هدیه بود». کاربری نیز با اشاره به نحوهٔ شهادت غواصان می‌گوید «... شهادت مظلومانهٔ این عزیزان پرده‌ای دیگر از رذالت‌ بی‌پایان حزب بعث داشت. خدا لعنتشان کند».
این کامنت‌ها یکی از بیت‌های امید صباغ‌نو را برایم زنده می‌کند:
دیدی تقاص اشک‌های مادرم را داد
صدام را از لانهٔ سگ‌ها درآوردند
یکی از کاربران دربارهٔ ارادت و عشق مردم به شهدا می‌نویسد. او آرزو دارد چنین اتحادی که در علاقه به شهدا وجود دارد، در عرصه‌های دیگر نیز ایجاد شود. «... ای کاش در موارد دیگر هم به چنین اتحادی برسیم. مشکلات ایران فقط از راه وحدت نظر بر سر موضوعات کلان و ملی حل می‌شه...».
کامنت‌ها مربوط به سال بازگشت و تشییع باشکوه این شهیدان است. هنگامی که به درس ۱۵ و ۱۶ مطالعات نهم می‌رسم، اسمی از این شهدا می‌برم؛ گاه از فداکاری‌هاشان می‌گویم؛ اینکه «این‌ها از همین ملت بودند از همهٔ طیف‌ها».
اینکه «چرا وقتی بعد از چهل سال از یک آدم مثل من و شما چند تکه استخون می‌آد، شهر به جوش و خروش می‌افته؟».

 

  • این متن در تاریخ ۲۲ اسفندماه ۱۴۰۳ در کانال ایتای کامنت‌نگاری منتشر شده بود. هنگام انتشار، خبری از جنگ‌های ایران و آمریکا و اسرائیل نبود. اکنون به مناسبت هفته دفاع مقدس، دوباره منتشر شده است.
کد نوشته: ۱۰۰۵
پست قبلی
اسم خودمه، چرا نباید خودم انتخابش کنم؟
پست بعدی
جنگ به روایتِ کامنت‌ها و وبلاگ‌ها (۱)
کامنت‌ها (۰)
اولین نفری باشید که کامنت می‌گذارید!
ارسال کامنت