بیا عاشقی را رعایت کنیم
امروز جمعه ۲۵ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ مصادف است با «روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی». درباره فردوسی در مطالعات اجتماعی هفتم، آن هم درسهای آخر اشاراتی شده است؛ ماجرای انوشیروان و مرد کفشگر و یا دربارهٔ ورزش و جشن نوروز. در مطالعات نهم، درس ۱۷ و ۱۸ که درباره «فرهنگ و هویت» است از شاهنامه و فردوسی یاد می‌کنم؛ اما دیگرانِ دانا و متخصص در این زمینه، حرف‌های سنجیده، به جا و درست درباره فردوسی، بسیار گفته‌اند و نوشته‌اند. همین که یادی از او شود، آن هم سر کلاس مطالعات، کافی‌ست به گمانم.
بعد از جست‌وجو دربارهٔ فردوسی، بیتی از قصیر امین‌پور را در اینترنت جست‌وجو کردم. صفحه آیات غمزه بالا آمد. سایت خوبی است. مستقیم رفتم سراغ کامنت‌هایش. کاربری خطاب به مدیر سایت نوشته بود: «این شعر برای آقای قیصر امین‌پور نیست!
این شعر اثر سیدحسن حسینی است. لطفاً قبل از گذاشتن شعر، از منبع معتبر شاعر را چک کنید تا اشتباهاتی اسفناک که در فضاهای مجازی رخ می‌دهد، دیگر در اینجا تکرار نشود.
پ ن: فضای مجازی و سایت‌های دیگر، منبع معتبر محسوب نمی‌شوند. منبع معتبر تنها کتاب است و بس!»
دیدم مدیر سایت به این کامنت پاسخ داده است. برایم جالب بود. پاسخش چنین بود:
«این شعر سرودهٔ قیصر امین‌پور است که در آن بیتی از سیدحسن حسینی را تضمین کرده. همانطور که در تگ‌ها قابل ملاحظه است، شعر از کتاب دستور زبان عشق نقل شده است».
حضور مدیران سایتها می‌تواند ابهام‌ها را برطرف کند. حضور و پاسخشان در نظر کاربران، گاه معتبرتر از پاسخ دیگر کاربران است. متأسفانه خیلی از سایتها، کانال‌ها و تولیدکنندگان محتوا به این موضوع مهم توجه نمی‌کنند.
عکس زیر کامنت مورد اشاره و پاسخ مدیر سایت است.
